502 visual main
In tijden van crisis worden mensen vindingrijk

Toen de eerste berichten over Corona tot ons doordrongen, was het nog ver weg. We vergaapten ons aan de ijver waarmee de Chinezen in 10 dagen een hospitaal uit de grond stampten.
Onthutsend snel heeft het virus om zich heen gegrepen. Vanaf midden februari werd dit het hoofd-item van het nieuws. En dat is het nu al een maand. Nooit hebben we zoiets na de oorlog meegemaakt.
Nooit harder zijn we geconfronteerd met de gevolgen van het massale reizen van personen en het slepen van goederen over de hele wereld.
Een wereld die zich nu op allerlei manieren afsluit.
De door de media gemaakte vergelijking met de oliecrisis in 1974 gaat mank. Ik herinner mij dat de benzine op de bon moest, maar feitelijk was dat onnodig. Benzine bleef ook zonder bonnen te koop.
Het maatschappelijk leven draaide destijds gewoon door. We leerden van Joop den Uyl dat we de gordijnen een uurtje eerder dicht moesten doen.
Nee, nu is het wel andere koek. Alles is stilgelegd.

Sociale onthouding. Geen (klein-) kinderen over de vloer. Geen horeca. Geen verenigingsleven. Geen scholen. Vele arbeidsplaatsen worden bedreigd. Talrijke bedrijven zien hun inkomsten acuut verdampen. De beurzen zijn gekelderd.
Hamsteren is terug van weggeweest.
Ook in Haaren zijn er mensen ziek. Ook bij ons vechten mensen voor hun leven. Ouderen, en zeker ouderen met wat men onderliggend lijden noemt, weten dat zij het virus maar beter niet kunnen oplopen.
Het beleid van groepsimmuniteit mag rationeel verstandig zijn, het calculeert wel een hoop ellende in. We betalen samen een prijs. Voor sommigen de hoogste.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar eigenlijk schrijf ik dit stukje om u een beetje op te beuren.
Hoe gaat het met u? Wat kunnen wij voor elkaar betekenen? Hoe houden we contact?
In de Kraant in het Klokje en op de website proberen we schoorvoetend een begin van een antwoord te geven op deze vragen. We zien dat Nederland zich wel voelde bij de woorden van onze Minister President.
We houden afstand maar zijn ook saamhorig. We zijn solidair met de zorgmedewerkers. We hebben gelukkig nu communicatie waarbij het virus ons niet kan deren. Per telefoon, app, website of email. En deze week ook nog een Klokje. We hebben de krant en de tv. We kunnen elkaar nog bereiken. Ook de KBO. Dat is het wonder van deze tijd. Hebt u hulp nodig of voelt u zich alleen of angstig, zoek dan gerust contact. Wij vinden het fijn om van u te horen. In het Klokje en op onze website worden u enkele mogelijkheden aangereikt. En het is fijn om te weten dat net zoals bij andere crises (zoals bijv. bij watersnood) het meteen gonst van ideeën en initiatieven. En bovendien helpt dit ons het beste in ons boven te brengen. Het maakt de mensen vindingrijk. En intussen ’letten we een beetje op elkaar’.

Norbert Verbraak (voorzitter)